National Geographic Rio-Antirrio Bridge in Greece [Greek Subs]

Η  ΙΣΤΟΡΙΑ  ΤΗΣ  ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ        ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ

• 28/08/1912

Ο οικισμός Ματαράγκα προσαρτάται στην Κοινότητα Καγκαδίου

• 30/11/1927

Σύσταση της Κοινότητας Ματαράγκας με την απόσπαση του οικισμού Ματαράγκα από την Κοινότητα Καγκαδίου και τον ορισμό του ως έδρα της Κοινότητας.

• 16/04/1930

Η Κοινότητα υπήχθη στο Νομό Ηλείας από το Νομό Αχαΐας και Ήλιδος

• 16/10/1940

Αναγνώριση του οικισμού Κεφαλαίικα και προσάρτηση του στην Κοινότητα.

• 02/07/1974

Η Κοινότητα υπάγεται από την Επαρχία Ηλείας του Νομού, στην Επαρχία Πατρών του Νομού Αχαΐας

• 04/12/1997

Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με το Δήμο Λαρισσού

•  2011 

Με τον νόμο "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ" ανήκει πλέον στον Δήμο Δυτικής Αχαϊας (νυν Δύμης).

Ονόματα χωριών, τοπωνυμίων, ονομάτων της ευρύτερης περιοχής Αρβανίτικης προέλευσης.

..............................................................................................................................................................

-Ματαράγκας, χωριό Ματαράγκα της επαρχίας Πατρών που ανήκε πριν το 1974 στη Ηλεία. Η ονομασία προήλθε από  αλβανούς φεουδάρχες.

Σύμφωνα με τον Λ. Ζώη: Λεξικό Ιστορικό και Λαογραφικό της Ζακύνθου – Αθήναι 1963 (πρώτη έκδοση 1898): Υπήρξε στην Ζάκυνθο οικογένεια είτε εξ Αλβανίας, είτε εκ των τιμαρίων τα οποία περιήλθαν εις την σουλτανική κυριότητα, μετά την εκ της Ελλάδος αναχώρησιν των «Στρατιωτών», είτε εκ των εν τη Κάτω Ιταλία μεταναστευσάντων Ελλήνων και εκείθεν καταφυγόντων εις Κεφαλληνία και Ζάκυνθο κατά τον 15ο αιώνα. Αναφέρονται: Ματαράγκα δήμου Βουρφάδος επαρχίας Πυλίας, Ματαράγκα δήμου Δρυόπης επαρχίας Τροιζηνίας, Ματαράγκα δήμου Μακρυνείας επαρχίας Μεσολογγίου, Ματαράγκα δήμου Τιτανίου επαρχίας Καρδίτσης, Ματαραγκάτα δήμου Ομαλών νομού Κεφαλληνίας.

-Καγκάδης (τραγουδιστής). Υπάρχει χωριό στην Αχαΐα (517 κάτοικοι το 1981 και σε 85 μ. υψόμετρο), Καγκαδαίοι στην Καρυστία Ευβοίας (31 κάτοικοι το 1981 και υψόμετρο 80 μ.) και τοπωνύμιο Καγκάδι στην Αττική. Οικογένεια Καγκάδη υπήρχε το 1534 στην Ζάκυνθο, εγγεγραμμένη εν τη Χρυσοβίβλω εκ Κεφαλληνίας και ετέρα το 1709 σύμφωνα με τον Λ. Ζώη: Λεξικό Ιστορικό και Λαογραφικό της Ζακύνθου – Αθήναι 1963 (πρώτη έκδοση 1898).

-Άρλα, χωριό της Δύμης το οποίο το 1699 λεγόταν Άρουλα. Η ονομασία του κατά τον Θωμόπουλο έχει αλβανική προέλευση και σημαίνει πολλοί αγροί μαζί. Κατ’ άλλους ήτο το όνομα μιας συζύγου αγά και κατά τους Βυζαντινούς η λέξη άρουλα σημαίνει φωκίον, πύραυνον (είδος μαγκαλιού). Ο Κ. Ν. Τριανταφύλλου δεν αποδέχεται την άποψη του Wasmer ότι η λέξη είναι σλαβική και σημαίνει αετός. Σύμφωνα με τον Λ. Ζώη: Λεξικό…: Υπάρχει στην Ζάκυνθο τοποθεσία Άρουλα στην περιοχή Γύρι.

-Μιχόϊ (Μιχοί ή Μιχή), χωριό της Δύμης επί της Μώβρης, είναι αλβανική εκφορά της λέξεως Μιχαήλ και πήρε την ονομασία του από το όνομα οικιστού ή κυρίου της εκτάσεως.[13]

-Μπεντένης, χωριά: Μπεντένι δύο στην Ηλεία, δύο στην Αρκαδία. (Η κοινότητα Μπεντενίου Ηλείας μετονομάστηκε σε κοινότητα Πεύκης και ο ομώνυμος οικισμός Μπεντένι σε Πεύκη.-ΦΕΚ156/Α/8-8-1928).

-Μπούκουρας (ωραίος), χωριό Μπούκουρα στην επαρχία Πατρών Ν.Δ. της Κάτω Αχαΐας, σήμερα Κρίνος. Στο Β.Δ. 2/1912 (ΦΕΚ.256/Α/28-12-1912) αναφέρεται ότι αναγνωρίζεται ως κοινότητα έχουσα υπέρ τους τριακοσίους κατοίκους και σχολείον στοιχειώδους εκπαιδεύσεως ο συνοικισμός Μπούκουρα. Η ονομασία του στα αρβανίτικα σημαίνει το ωραίον, και προήλθε από το επίθετο της οικογενείας των πρώτων οικιστών .[19] Αναφέρεται και Μπουκουρομπέχραμα δήμου Δύμης και Μπούκουρον δήμου Κοθωνίων νομού Τρικκάλων.

-Σπάτας (σπάθας), χωριά: Σπάτα στην Αττική (Κρωπία), Μαραθώνα και στην Αχαϊα. Σπαθία Ελληνικά και Σπάτα αρβανίτικα είναι η μεταξύ του Ελμπασάν και Βερατίου περιοχή της Τοσκαριάς.[22] (Στο ΦΕΚ. 256/28/8/1912 είχαν αναγνωρισθεί οι συνοικισμοί Σπάτα, Βάρδα και Κώμη, ως συνοικισμοί της κοινότητας Ψάρι). Σύμφωνα με τον Λ. Ζώη: Λεξικό…υπήρχε οικογένεια Σπάτα στην Ζάκυνθο το 1509 αλλά και επώνυμο της οικογένειας Μπούα και άλλη οικογένεια εκ Λευκάδος το 1653. Από το 1628 αναφέρεται τοπωνύμιο Σπάθα στην περιοχή Μπανάτου.

Δημοτική Ενότητα Λαρίσου

Ο πρώην καποδιστριακός Δήμος Λαρίσου περιλαμβάνει μια αρκετά μεγάλη γεωγραφική περιοχή 225.729 στρεμμάτων η οποία εκτείνεται από τον Aραξο ως τις Βελιτσές. Είναι φυσικό λοιπόν σε αυτή την έκταση να μην υπάρχει ομοιομορφία. Έτσι διακρίνουμε τρεις ζώνες όπου εντάσσουμε τον πληθυσμό ανάλογα με την μορφολογία του εδάφους και την απασχόληση.

• Η πρώτη περιλαμβάνει τα διαμερίσματα Λακκόπετρας, Αράξου και Μετοχίου και χαρακτηρίζεται ως αγροτουριστική. Η γεωργική απασχόληση κυριαρχεί, με τον τουρισμό όμως να έχει μια δυναμική ανάπτυξης τόσο με την παραλία Καλογριάς όσο και με αυτή της Λακκόπετρας.
• Η δεύτερη περιλαμβάνει τα διαμερίσματα Απιδεώνας, Ριόλου όπου το έδαφος είναι πεδινό και οι ασχολίες των κατοίκων είναι κατά κύριο λόγο αγροτικές.
• Τέλος η τρίτη χαρακτηρίζεται ως ημιορεινή ζώνη με προοπτικές ανάπτυξης αγροτουρισμού και περιλαμβάνει τα διαμερίσματα Καγκάδι, Πέττα, Ματαράγκα, Αγ. Νικόλαο (Σπάτα), Μιχόϊ και Βελιτσές. Οι ασχολίες των κατοίκων είναι τόσο γεωργικές όσο και κτηνοτροφικές. Συγκριτικά είναι η πιο ευαίσθητη περιοχή του Δήμου.
   

Δημογραφικά Χαρακτηριστικά της Δημοτικής Ενότητας Λαρίσου

Ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Λαρίσου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ανέρχεται στους 8.683 κατοίκους. Ο μόνιμος πληθυσμός εκτιμάται περίπου στους 7.500 κατοίκους ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες φτάνει τους 20.000 κατοίκους.
Ο πρώην  Δήμος  είναι κατά κύριο λόγο αγροτικός.
Γι' αυτό και βλέπουμε πως το σύνολο των απασχολουμένων στον πρωτογενή τομέα ανέρχεται σε 3.270 άτομα, στον δευτερογενή τομέα σε 484 άτομα και στον τριτογενή τομέα σε 527 άτομα.
Στην Δημοτική Ενότητα υπάρχει ξενοδοχειακή υποδομή και λειτουργούν ξενώνες, μπανγκαλόους και ενοικιαζόμενα δωμάτια, που συμβάλλουν στην τουριστική ανάπτυξη. Λειτουργούν επιχειρήσεις που ασχολούνται με την επεξεργασία των αγαθών που παράγονται από τον αγροτικό και κτηνοτροφικό πληθυσμό και απασχολούν ένα σημαντικό αριθμό ανθρώπων της περιοχής.

ΠΗΓΗ:http://www.dymi.gov.gr/

Αρχαία Δύμη (Κάτω Αχαΐα)

- Αρχαία πόλη -

Στην θέση της σημερινής Κάτω Αχαΐας υπήρχε στα ιστορικά χρόνια μια πολύ σημαντική αρχαία εγκατάσταση. Πρόκειται για την αρχαία πόλη Δύμη, η οποία, όπως είναι γνωστό από φιλολογικές πηγές, αποτελούσε τη μεγαλύτερη μετά την Πάτρα πόλη της δυτικής Αχαΐας. Δεν είναι βέβαιο αν η Δύμη έφερε παλαιότερα το όνομα Πάλεια· κατά τον Στράβωνα το αρχαιότερο όνομά της ήταν Στράτος. Τα ονόματα Στράτος και Πάλεια ίσως να ήσαν ονόματα κωμών, που μαζί με άλλες συναποτέλεσαν αργότερα την πόλη Δύμη, η οποία προήλθε από την συνένωση οκτώ δήμων (οικισμών).

Στη σύμπηξη της Β΄ Αχαϊκής Συμπολιτείας το 280 π.Χ., η Δύμη μαζί με την Πάτρα έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η νομισματοκοπία, καθώς και οι επιβλητικές ναόσχημες επιτύμβιες στήλες, μαρτυρούν τον πολιτικό ρόλο και την καλή οικονομική κατάσταση της Δύμης σε αυτήν την περίοδο. Ο σημαντικός ρόλος της πόλης κατά τα ελληνιστικά αλλά και τα ρωμαϊκά χρόνια, επισημαίνεται από αρκετούς ιστορικούς, όπως τον Πολύβιο, τον Λίβιο και τον Πλούταρχο. Ο ρωμαίος ναύαρχος Sulpicius κατάστρεψε την πόλη το 209 π.Χ. και στη συνέχεια πούλησε τους κατοίκους της. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Φίλιππος Ε΄ τους εξαγόρασε και τους απέδωσε στην πόλη, συνδέοντας έτσι στενά τη Δύμη με την μακεδονική μοναρχία.

Στην περίοδο μετά το 146 π.Χ., η Δύμη ήταν η μοναδική πόλη στην περιοχή που αμφισβήτησε τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Σύμφωνα με επιγραφή του 2ου αι. π.Χ., που βρέθηκε στην Κ. Αχαΐα, υπήρχε εδώ ένα φιλελεύθερο και αντιρρωμαϊκό ρεύμα. Από άλλη επιγραφή γνωρίζουμε ότι ο ανθύπατος Μακεδονίας Q. Fabius Maximus κατέπνιξε την πολιτική και κοινωνική επανάσταση, που εκδηλώθηκε γύρω στο 115/4 π.Χ., και τιμώρησε αυστηρά τους πρωταίτιους. Μετά το θλιβερό αυτό γεγονός η Δύμη εξαφανίζεται σχεδόν από της σύγχρονες πηγές.

Καθώς η οικονομική παρακμή και κυρίως η δημογραφική αιμορραγία της πόλης πήρε ανησυχητικές διαστάσεις κατά τον 1ο αι. π.Χ., ο Πομπηίος, μετά το νικηφόρο τερματισμό του πολέμου κατά των πειρατών το 67 π.Χ., εγκατέστησε στην πόλη ένα μεγάλο μέρος από τους νικημένους πειρατές, γιατί κατά τον Πλούταρχο η πόλη ήταν «λείψανδρος» τότε, διέθετε όμως «γην πολλήν και αγαθήν». Ωστόσο, παρόλα τα μέτρα του Πομπηίου για να απομακρύνει τους πειρατές από τις παλιές τους συνήθειες και να τους εξοικιώσει με την απλή αγροτική ζωή, η εγκατάσταση αυτή δεν ευδοκίμησε.

Το 44 π.Χ. η δημογραφική κατάσταση της πόλης παρέμενε η ίδια, γι’ αυτό ο Καίσαρας ίδρυσε ρωμαϊκή αποικία στην οποία εγκατέστησε απελεύθερους. Η νομισματοκοπία της πόλης επαναδραστηριοποιείται και τα επιγραφικά μνημεία πολλαπλασιάζονται. Λίγο αργότερα, στο τέλος της βασιλείας του Τιβέριου, η Δύμη, άγνωστο για ποιο λόγο, προσαρτήθηκε στη νέα πανίσχυρη αποικία της Πάτρας.

Ο Παυσανίας, που έφτασε στην πόλη το 2ο αι. μ.Χ., συνάντησε έξω από αυτή τον τάφο του Σωστράτου και αναφέρει το ναό της Αθηνάς με παλιό ξόανο της θεάς. Σημειώνει επίσης ιερό αφιερωμένο στη θεά Μητέρα και στον Άττι, λατρεία που σχετίζεται με τη ρωμαϊκή παράδοση και την οποία θα πρέπει να έφεραν στην πόλη οι ρωμαίοι άποικοι.

Οι παλιότερες σωστικές ανασκαφές στην Κάτω Αχαΐα έφεραν στο φως αρκετές επιγραφές και ταφικές στήλες από τα μνημεία της αρχαίας πόλης, καθώς και θεμέλια ιδιωτικών κατοικιών και εργαστηριακών χώρων. Σε πιθανό δημόσιο κτίριο βρέθηκε και θησαυρός 800 αργυρών νομισμάτων. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος των σωστικών ανασκαφών των τελευταίων χρόνων στην αρχαία πόλη δεν έχει κοινοποιηθεί στο ευρύ κοινό, ούτε καν στην οφειλόμενη μορφή των σύντομων προκαταρκτικών εκθέσεων.

ΠΗΓΗ: http://monuments.hpclab.ceid.upatras.gr/

        

                                               Τείχος Δυμαίων

 Πλησίον του Αράξου του Δήμου Λαρισσού, βρίσκεται η σπουδαιότερη Μυκηναϊκή Ακρόπολη της Δυτικής Ελλάδας. Κατά τη μυθολογία το «Τείχος Δυμαίων» έχτισε ο ημίθεος Ηρακλής για την προστασία της «Δυμαίας Χώρας»  (Ωλενός, Τευθέα, Λάρισα, Θέλπουσα, Φαιστός και άλλοι οικισμοί) από τις ληστρικές επιθέσεις των Ηλείων.Το Τείχος Δυμαίων ή Κάστρο της Καλόγριας είναι προϊστορική μυκηναϊκή ακρόπολη στην Αχαΐα.Χτίστηκε στην τελική νεολιθική περίοδο και έμεινε σε χρήση μέχρι την ενετοκρατία. Χρησιμοποιήθηκε ξανά το 1943 από τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής που γκρέμισαν μέρος των τειχών για να ανοίξουν είσοδο για αυτοκίνητα και κατασκευάζοντας πολυβολεία. Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από την Πάτρα στο ακρωτήριο του Αράξου, στα Μαύρα βουνά, και στα όρια του σημερινού δήμου Λαρισσού.Ονομάζεται τείχος Δυμαίων γιατί βρισκόταν στην Δυμαία χώρα και κάστρο της καλόγριας (σύγχρονη ονομασία) από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται κοντά του. Τα τείχη του κάστρου ήταν κυκλώπεια, είχαν μήκος 200 μέτρα, 10 μέτρα ύψος και 5 μέτρα πάχος.Σύμφωνα με την μυθολογία το τείχος το έχτισε ο Ηρακλής όταν πολεμούσε τους Ηλείους του Αυγεία και το χρησιμοποίησε σαν ορμητήριο του. Το τείχος ήταν μια οχυρή θέση που προστάτευε την κατοικία του ηγεμόνα της περιοχής και αποτελούσε το διοικητικό της κέντρο. Το τείχος χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο των Δυμαίων κατά των Ηλείων, και μάλιστα περίπου το 220 π.χ. καταλήφθηκε από τους Ηλείους και τον στρατηγό Ευριπίδα για να το ξαναπάρουν πίσω οι Δυμαίοι με τη βοήθεια του Φιλίππου Ε΄.Το τείχος διασώζεται ακόμα και σήμερα και κατά καιρούς γίνονται εργασίες αναστηλώσεώς του. 

Πηγή: http://el.wikipedia.org

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΧΑΪΑΣ ΒΡΑΒΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ "ΓΑΛΑΖΙΑ      ΣΗΜΑΙΑ"

 Ανακοινώθηκαν από την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ), Εθνικό Χειριστή του Διεθνούς Προγράμματος “Γαλάζιες Σημαίες” στη χώρα μας, οι βραβεύσεις ακτών και μαρινών με “Γαλάζια Σημαία” για το 2012. Με 394 βραβευμένες ακτές, η Ελλάδα κατέχει και πάλι, όπως τα τελευταία χρόνια, τη 2η θέση παγκοσμίως ανάμεσα σε 48 χώρες. Η Διεθνής Επιτροπή βράβευσε φέτος 3.179 ακτές και 659 μαρίνες σε όλο τον κόσμο. Γίνεται προσπάθεια, σε συνεργασία με αρμόδιους κρατικούς φορείς, να αυξηθεί ο αριθμός βραβευμένων μαρινών.

 Να σημειωθεί ότι ο Δήμος Δυτικής Αχαΐας είναι ο μοναδικός σε ολόκληρο το Νομό Αχαΐας που βραβεύεται φέτος με ΓΑΛΑΖΙΑ ΣΗΜΑΙΑ.

Διαβάστε ολόκληρο το ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της Ε.Ε.Π.Φ. στο παρακάτω σύνδεσμο που ακολουθεί:  

http://www.eepf.gr/content/galazies-simaies-2012-brabeysi-394-akton-kai-9-mar

και τις 394 βραβευμένες ακτές εδώ: http://www.eepf.gr/blueflag/awards2012

Οι ακτές που βραβεύτηκαν είναι:

• Ακτή Τηγάνια. Παραλία Κάτω Αχαΐας (Δημοτική Κοινότητα Κάτω Αχαΐας).
• Ακτή Νιφορέικα. Παραλία Νιφορεΐκων (Τοπική Κοινότητα Νιφορεΐκων).
• Ακτή Λακκόπετρας. (Τοπική Κοινότητα Λακκόπετρας).
• Ακτή Καλόγριας. (Δημοτική Κοινότητα Μετοχίου)

Ο αρχαίος ποταμός Λάρισσος , (πελασγική ονομασία)

Ο Λαρισός  ποταμός πηγάζει από το όρος Μόβρη, τροφοδοτεί με νερό τα οικοσυστήματα της Στροφιλιάς και χύνεται στο Ιόνιο πέλαγος.

 Πελασγών ή Προελλήνων, η Λάρισσα, την οποία οι αρχαιολόγοι , Στράβων αναφέρει ότι δίπλα στο Λαρισσό υπήρχε η πιο αξιόλογη πόλη τοποθετούντου ο ποταμός. Ίχνη από τους οικισμούς αυτούς των Προελλήνων κοντά στο χωριό Λάππα και πιστεύεται ότι από αυτήν πήρε τ΄ όνομα βρίσκουμε Αχαΐα και σε άλλα υψώματα της Δυτικής Αχαΐας. Τότε ολόκληρη η μέσα στο "Τείχος των Δυμαίων" στον Άραξο, σε λόφους κοντά στη Κάτω Πελοπόννησος ονομαζόταν Πελασγία ή Απία.

  Κατά τη Μυθολογία η Λάρισσα ήταν η μητέρα του Αχαιού και από τα νερά του ποταμού ήπιε ο Ηρακλής.   Οι αρχαίοι τον Λαρισσό ποταμό ονόμαζαν και Βουπράσιον "απέχοντα από της στάδια και 30 από Δύμης" κατά τον Παυσανίαν. Στην αριστερή όχθη του Ήλιδος 157 υπήρχε Βουπράσιο που ανήκε στη Ηλεία. το Αρχαίο   Ο Λαρισσός είναι το αναγνωρισμένο όριο μεταξύ Αχαΐας και Ηλείας και έγινε πολλές φορές πεδίο μαχών Αχαιών και Ηλείων που κατοικούσαν στις δυο γειτονικές χώρες Δυμαίας και Βουπρασίας.

                                                  ΘΡΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΡΙΣΣΟ

Επί Τουρκοκρατίας τα χωριά Καρόσι και Μπάδα επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω μιας υπόγειας σήραγγας, την οποία διαπερνούσε ο Λαρισσός ποταμός. Τα παιδιά από το Καρόσι και ο καλόγερος που τους μάθαινε γράμματα πήγαιναν στο κρυφό σχολειό που γινόταν στο Μπάδα.

Κάθε φορά όμως ο καλόγερος έφτανε πρώτος. Απορώντας πως τα καταφέρνει, τα Καρουσόπουλα παρακολούθησαν τον καλόγερο και τον είδαν που έμπαινε στη σήραγγα.

  Την επόμενη μέρα, πήραν κεριά και ξεκίνησαν να διασχίσουν τη σήραγγα, για να φτάσουν γρηγορότερα από τον καλόγερο, στο Μπάδα.Τα κεριά όμως τους έσβησαν και τα παιδιά πνίγηκαν στο ποτάμι. Ο καλόγερος χρησιμοποιούσε φανάρι για να βλέπει μέσα στη σκοτεινή σήραγγα χωρίς να κινδυνεύει να του σβήσει. Ο θρύλος συνεχίζεται λέγοντας πως τα φεσάκια των παιδιών τα βρήκαν στη πηγή του Χατζούρη (Χαραυγή).

Την ιστορία μας αφηγήθηκε ο Παπαδόπουλος Γεώργιος κάτοικος του χωριού Σπάτα.

        

                                            ΧΗΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ  

   Κατά την διάρκεια των επισκέψεων μας στο Λάρισσο ποταμό πραγματοποιήσαμε χημικές αναλύσεις στο νερό, τόσο στις πηγές (Ματαράγκα) όσο και στις εκβολές (Λάππα) του ποταμού, με τη χρήση της βαλίτσας της Merck. Τα αποτελέσματα των μετρήσεων είναι:    

ΧΗΜΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ	ΛΑΠΠΑ	ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ
ΑΜΜΩΝΙΟ	0,2 mg/l	0 mg/l
ΝΙΤΡΩΔΗ ΙΟΝΤΑ	0,3 mg/l	0,05 mg/l
ΝΙΤΡΙΚΟ ΑΛΑΣ	35 mg/l	10 mg/l
PH	7,5	7
ΟΛΙΚΗ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ	17 dH	12dH
ΦΩΣΦΟΡΙΚΑ	1,7 mg/l	0 mg/l

    Συγκρίνοντας τις τιμές στις δυο περιοχές παρατηρούμε ότι το νερό στις πηγές είναι πολύ καθαρότερο απ΄ ότι στις εκβολές. Αυτό το συμπέρασμα μας επιβεβαιώθηκε και από τις βιολογικές μετρήσεις του νερού.

ΠΗΓΗ: http://gym-k-achaias.ach.sch.gr/larisos.htm  
                                                                                                                                                                                                                            

                                                   τα γυρω βουνα

                                                     ΣΚΟΛΙΣ (960 μ.)

 Η πεδινή Δυτική Αχαΐα έχει το δικό της «βουναλάκι» που το ανακάλυψαν οι αναρριχητές αλλά και οι ανεμοπτεριστές και περνούν θαυμάσια σκαρφαλώνοντας ή πετώντας. Μόλις 960μ. υψόμετρο το βουνό αυτό και η ομορφιά του εντοπίζεται στους γυμνούς και απόκρημνους βράχους του. Οι παλιοί λένε ότι μόλις συννεφιάσει η βουνοκορφή του («πιάσει κατσούλα»), η βροχή είναι θέμα ωρών.   Το όρος Σκόλις βρίσκεται δυτικά του Ερύμανθου και η ψηλότερη κορυφή του είναι ο Προφήτης Ηλίας σε υψόμετρο 960 μέτρων. Το βουνό, το λένε πολλοί και Σανταμέρι, στο διάστημα που καλύπτει πάνω από το ομώνυμο χωριό αλλά και Πορτέικο, στο διάστημα που βρίσκεται πάνω από το χωριό Πόρτες.

 

                                                    ΜΟΒΡΗ (692μ.)

Είναι η προέκταση του όρους Σκόλις στα Δυτικά της Αχαΐας και το ύψος του μόλις που αγγίζει τα 692 μέτρα. Παλαιότερα ονομαζόταν Μαυρονέρι επειδή οι κάτοικοι της Αχαΐας, «ενοχοποιούσαν» το βουνό για τα μαύρα σύννεφα που έρχονταν από αυτό και έφερναν βροχή. Από το Μαυρονέρι πήραν το όνομά τους και τα Μαύρα Βουνά του Αράξου. Οι Φράγκοι παρέλαβαν την ονομασία, και κατά την εκφορά της Mauvre την έκαναν Μόβρη.

                                    ΣΚΙΑΔΟΒΟΥΝΙ (1.466 μ.)

Είναι σαν προέκταση του Ερύμανθου στα αριστερά του όπως κοιτάζετε το χάρτη. Με πλάτη στο Νομό Ηλείας και υψόμετρο 1.466 μ. «βλέπει» προς την περιοχή της Τριταίας.

ΠΗΓΗ: http://www.elabs.dreamhosters.com/achaea/